2 Haziran 2017 Cuma

Her Şeyin Mutlaka Bir Sonu Vardır..

Tayinlerin açıklanmasına günler kala yazıyorum bu yazıyı..Allah neresini nasip etti bilinmez ama hayırlı bir yer olsun hakkımızda yeterli..Gönlümüzdeki olsa daha çok seviniriz tabi :)
Buranın açıklandığını duyduğumda çok üzülmüştüm.Hiç isteyerek gelmedim.Aileden ,sevdiklerinden uzak oluşu,çalışamayacak olmam beni çok kaygılandırdı.Çocuklar da küçük haliyle,yetebilecek miyim,yetişebilecek miyim? Soruları vardı kafamda..
Sonradan sevdim mi? Eh işte diyelim.İnsanların bayıla bayıla geldiği yeri ben çok sevmedim..Belki daha önce de burada görev yapmış olduğumuzdan,burayı iyi tanıdığımdan kaynaklanabilir.Evde boş boş oturmayı tercih edecek,sadece hafta sonları denize gitmeyi nimet sayacak insanlar çok sevmiş de olabilir.Ama bana göre  istediğim tazelikte meyve sebze yiyemediğim,çok sıcaklarda evde klima ile serinlemek zorunda kaldığım,her istediğimiz de bastık mı anamızı,babamızı göremediğimiz,sürekli Kafkas simiti sayıkladığım bir yer olarak kaldı:)
Daha önce bir yazı yazmıştım şehirler ve ben diye..Ben en çok Erzurum'u sevdim galiba..Memleketimin neresi olursa yine seveceğimden eminim.Sonuçta kendi havamızı soluyup,kendi suyumuzdan içeceğiz.Hep olumsuz hep olumsuz değildi tabi.Şartlardan bahsediyorum,insanlardan değil.İnsanlar her yerde aynı.Yoksa KKTC doğasıyla,deniziyle,yemekleriyle ayrı bir nimet.Yeterince ondan faydalandık..Yazını,kışını,hüznünü ve sevincini yaşadık..Güzel dostluklarımız oldu.Çocuklarımı ben kendi ellerimle büyüttüm.Kimselere emanet etmedim.Ömrüm mutfakta geçti :) Sürekli onlara yeni şeyler denedim.Eğitimleriyle bire bir ilgilenme imkanım oldu.Her anlarını doya doya,göre göre yaşadım..İki çocukla da yeri geldi günlerce yalnız kaldım.Bu büyük bir şeydi benim için.Çünkü tek başıma nöbetler haricinde hiç kalmamıştım.
Şehir olarak belki beni çok tatmin etmedi,uzaklarda oluşumuz sebebiyle ama burası bana,ruhuma tam bir olgunlaşma dönemi yaşattı.En güçsüz olduğum zamanlarda tek başıma nasıl ayakta durabileceğimi,ve yeniden nasıl daha da güçlü şekilde ayağa kalkabileceğimi öğretti.Derler ya''Kendini gerçekleştirme'' evet onu yaşadım galiba.Yeteneklerimi ve sınırlarımı zorlama,gücü açığa çıkarma gibi bir şey.Şu an hayata bakış açım ve amaçlarım daha farklı..Mesleğim dışında da bir hayalim var artık..Düşünmek bile beni heyecanlandırıyor..İnsan isterse her şeyi yapabilir,buna çok inanıyorum.Kim ne derse desin,ne düşünürse düşünsün ben kendime inanıyorum ve kendimi seviyorum..
Burası benim sabrı öğrendiğim yerdir.Sineye çekmeyi öğrendiğim yerdir.İnsanları kınarsan başına gelir.sözünü öğrendiğim yerdir.Her karanlık yolun sonunda güneş daha parlak doğar,sözünü yaşadığım yerdir.İnsan yeter ki istesin,Allah mutlaka duyar,deyip yalnız olmadığımı hissettiğim yerdir.Ne olursa olsun tahammülün sınırlarını aştığım yerdir.Bu her zaman geçerli değil ama.Halen ''Çocuklarımla ilgili bir davada dünyaları yakarım''sözüm değişmedi,o değişmez..Sabır ve tahammül de eğer çocuklarım varsa mümkün değil :) Çok güldüğüm,çok ağladığım yerdir.Hep ilkleri yaşadığım,kendi başıma tutunabildiğim yerdir.Türk kahvesine alıştığım ::) kamelyalarda doyasıya çay içtiğim (ki sevmezdim) yerdir.Sporun yakınından geçen bir insan değilken platesle tanıştığım ve severek yaptığım yerdir.İnşallah bırakmam :)Çiçekler ve ben?Fesleğene bile bakamayan,su vermekten çürüten ''ben'' bir balkon dolusu çiçeğe sahibim :) Kendim bile inanamadım :)
İlk keçelerimi elime aldığım ''acaba bu iş nasıl oluyor diye?''arayıp tarayıp dikişe bağladığım,bir sürü hobi edindiğim yerdir.Evren Erk'in ev okulunu açtığım yerdir.
Ve nihayet sevgili sayfama ''Bloğuma''kavuştuğum yerdir.Burası benim 3.evladım..Can yoldaşım,arkadaşım..Emeğim,göz nurum..Hayata tuttuğum bir ayna..
En güzel hatıralarım..Çocuklarımın anıları..
Yarın öbür gün hiç yazamayacağımı bilsem bile vazgeçemediğim.
Kıbrıs'ta başıma gelen en güzel,en özel şey..Bloğum..
İyi ki yapmışım..
Şimdi yeni bir yol almak üzereyiz.Memleketimin hangi köşesine bilinmez..Ama olsun..Mis gibi pide koksun,simit koksun fırın önleri :) (Aşerdim resmen simite)
Mahalle aralarında top oynasın çocuklar,işten eve,evden işe alel acele koşturayım..
Yorulayım,dizlerim de derman kalmasın yine.Şikayetler edeyim ''Offf evde olmak ne güzeldi''deyip sitem atayım..Ama memleketimde olsun..
Bayrağımızın dalgalandığı her yerde görev yapmaya hazırız biz.
Bekliyoruz...Kaderimize iyi şeyler yazmıştır Rabbim elbet..
Bu güzel cuma gününde duymuştur elbet kalbimizdekini..Ondan başka kimse bilemez.Ondan başka da kimse yargılayamaz.
Tüm gurbette olanlara selamlar olsun..
İyi haberlerde görüşmek üzere..Hayırlı Ramazanlar..Güzel hafta sonları..
Bir anne...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder