26 Nisan 2017 Çarşamba

Çocuklarla İlgili Bilmemiz Gerekenler..

Her anne baba mutlaka çocuklarına iyi bir eğitim vermek,çocuklarını iyi yetiştirmek ister.Aslında eğitim derken doğru davranışlar kazandırmak dersek daha doğru olur sanırım.Biliyoruz ki çocukluğun ilk yılları kişilik oluşumu bakımından çok önemli.Biz Çocuk Psikolojisi,Eğitim Psikolojisi derslerinde hep öyle öğrendik.Bir kitaptan öğrenmemiş olsaydım da çocuğumu yetiştirirken zaten bu yaşların ne kadar önemli olduğunu bizzat yaşayarak gözlemliyorum.Yapılan çok basit hatalar bile yaşam boyu onun hayatını etkiler nitelikte oluyor.
Çocuklarımızı hayata hazırlarken dikkat etmemiz gereken bazı önemli noktalar var.Her anne baba mutlaka titizleniyor,mutlaka dikkat etmeye çalışıyor ama bir de buradan okuyun,belki hepimizin gözünden kaçan bir şeyler olmuştur..

Bunlardan bence ilk sırada olmasın gereken
-Çocuğunuzu başkalarıyla asla kıyaslamayın..Kıyaslarsak kendini değersiz,önemsiz hissetmesine neden oluruz.Bizleri de küçükken ailemiz mutlaka birileriyle kıyaslamıştır.O anları bir düşünelim..Hoşumuza gitmiş miydi,acaba?Bir hatırlayalım..
Her çocuğun kendine özgü yeterlilikleri ve sınırları var.Onu olduğu gibi kabul etmeliyiz..Her çocuk kendine özel ve değerlidir.
-Sevgi gösterelim.Koşulsuz,şartsız sevgi.Çünkü o bizi öyle seviyor.Hiçbir şart koşmuyor bizi sevmek için.Sen böyle olursan anne, seni daha çok severim demiyor.Biz de her fırsatta onu sevdiğimizi dile getirelim.Hatalarını,yaramazlıklarını yüzüne vurup değersizleştirmektense ,sarılalım '' Seni Seviyorum'' diyelim her fırsatta.Ona parayla satın alamayacağımız en değerli şey sevgimiz.
-Yapamayacağımız sözler asla tutmayalım..Biz eğer bunu yaparsak onun da yalan söylediği durumları hoş karşılamak zorundayız.En büyük model çocuğa bizleriz.Eğer biz verdiğimiz sözleri yerine getiremiyorsak çocuk ,bunun doğru bir davranış olduğunu zanneder,bizi kendine yanlış bir rol almış olur.
-Sordukları her soruya mutlaka ciddiyetle cevap verelim.Evet,bazen insan sıkılabiliyor.Hele hele 3-4 yaş arası çocuklar günde 100 soru bile sorabiliyor :)Ama onları anlamaya çalışalım.Onlar için koskoca yabancı bir dünya var önlerinde.Her şeyi sora sorarak keşfetmeye,öğrenmeye çalışıyorlar.Onların bu meraklarını baltalamamak gerekir.Anlayacakları dilden cevap vermeye çalışmalıyız.Onlar sayesinde arada biz de yeni şeyler öğrenebiliyoruz :) Süper kahramanlar gibi :)
-Çocuğumuza özel zaman ayırmalıyız.Günümüzde artık çoğu bayan çalışıyor ama sonuçta hepimiz eve geliyoruz değil mi?Okulda iyi vakit geçirmiştir,deyip çocuğun sadece yeme içme gibi ihtiyaçlarını karşılayıp haydiiii yatağa diye günü sonlandırmamalıyız bence.Mutlaka onunla yarım saat,bir saat ne kadar vaktimiz varsa beraber bir şeyler yapmalıyız.Bu bir karşılıklı tatlı sohbet de olabilir,küçük bir oyun da..''Zamansızlık'' bir problem olmamalı önümüzde.Çocuğumuzla geçirdiğimiz kısacık bile olsa zaman dilimi onun özgüveninin gelişmesine çok faydalı olacaktır.
-Çocuğunuzun duygularını dikkate alın.Ağlamasını,kıskançlıklarını,tutturmalarını,sinirliliğini,korkularını ve bir çok duygusunu.O da bizim gibi bir birey.Bir çok duyguyu aynı bizim gibi yaşıyor.Ama henüz baş etmeyi öğrenemedi.Çocuğumuzu da bu konuda ciddiye almalı ve bu duygularla başa çıkmasında,çözüm aramasında yardımcı olmalıyız.Üstüne gitmektense yardımcı olmayı seçmeliyiz.
-Çocuğunuza sorumluluklar verin.Tabi bu sorumlulukları verirken mutlaka onun yapabileceği nitelikte olmasına özen gösterin.Yapamayacağı hedefler koymak onun özgüveninin düşmesine,hayal kırıklıkları yaşamasına neden olur.Yaşına göre yapabileceği nitelikte olmalı.Örneğin oyuncaklarını toplama,yatağını toplama,tabağını mutfağa bırakma gibi.
-Evde düzenli bir disiplin ortamı oluşturulmalı..Beni tanıyanlar belki bu konuda ne kadar bu kurala uyduğumu bilirler :) Disiplin ortamı derken bir Hitler'den bahsetmiyoruz.Bir günlük düzen olmalı.Bir yatış saaati,yemek saati,oyun saati gibi.Çocuklarla düzen kurmak zor gibi görünse de aslında çocuklar kendiliğinden bu düzenin parçası oluveriyorlar.O saatte artık uykuları gelmeye başlıyor,o saatte acıkmaya başlıyorlar.Ne bileyim biz küçükken ezan okununca eve derdi,annem,ezanı duyunca eve koşardık bizler de..Sadece ev düzeni değil.Dışarıda da uyması gereken kurallar olmalı.Arkadaşlarına şiddet içeren davranışlarda bulunmaması,belli bir saatten sonra parktan eve dönüleceği gibi.Disiplin her zaman iyidir.Ben bir zararını görmedim şimdiye kadar..Her zaman da arkasında başarı vardır,unutmayalım.
-Mükemmeliyetçi davranışlardan kaçının.Tabi hepimiz çok başarılı,önemli yerlere gelmiş çocuklar yetiştirmek isteriz ama yukarıda dediğimiz gibi her çocuğun yetenekleri kendine özel.Taşıyamayacağı yükü omuzlarına yüklemek onu sadece mutsuz eder.Bizim amacımız mükemmel değil,mutlu çocuklar yetiştirmek olmalıdır.
Mükemmeli beklersek hem çocukta hem de kendimizde gerginlik yaratmış oluruz.
-Onun düşüncelerine saygı duyun.Belli bir yaştan sonra zaten onlar açıkça neyi isteyip neyi istemediklerini dile getiriyorlar.Onun düşüncelerine de değer vermeliyiz.Kimi zaman açıkca yanlış olduğunu görürürüz belki ama sonuçlarını görmesi açısından bezen de kontrol altında olmak suretiyle yapmasına da izin vermeliyiz.

Daha bir çok madde eklenebilir belki..Anne baba olduğumuz için,onların önünde birer rehber olduğumuz için  önemli görevlerimiz var.Hem annenin hem babanın diyorum,dikkat ederseniz.Her zaman dediğimi yapıyor diye seviniyoruz belki ama bazen de itiraz edebildiği için övünmemiz gerekir.Onun da duyguları olduğunu,kişiliği olduğunu unutmadan sınırlar koymaya çalışalım.
Ve en önemlisi şimdilik onların birer ''Çocuk''olduğunu unutmadan davranalım onlara..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder