3 Mart 2017 Cuma

Annelik İşte!



Bazen insan tükendiğini hatta yorgunluktan az sonra şimdi düşüp bayılacağını hissediyor..Buraya kadarmış valla dayanamıyorum,çok yorgunum,çok uykum var,yeterrrr diye üstüne geldiğini hissediyor bazı şeylerin..Yalnız sadece ''BİR ANLIĞINA'' oluyor bu..Annelerin nasıl bir metabolizması varsa geçici bir an yaşıyor bunu ve saniyeler sonrasında tekrar yeni bir batarya takılmışçasına bazen eskisinden daha hızlı devam ediyor yaşamaya..Emzirirken anneler daha yorgun olur,uykusuzluk büyük faktör tabi ki..Ama o zaman bir gerçeği okumuştum,emzirirken salgılanan hormon aynı zamanda anneyi dinlendiriyormuş.Şimdi ne peki?Büyüyen çocukların tempolarına ortak olma sonucu tükenen enerjiyi anneye ne geri veriyor?
Cevabını çok düşünmeye gerek yok aslında..Bunun hormonlarla bir ilgisi de yok artık..Bunun nedeni yaramazlık sonrası mahçup bir bakış,pırıldayan iki çift göz..Kimi zaman o pırıldayan gözlerden süzülen iki inci tanesi.Bazen de bizi sinir eden bir olayın karşısında karşımızdaki bebenin katıla katıla gülmesi bizi şarj eden..Sık sık uyanan çocuğa tam söylenirken,anneeeee-babaaa korkuyorum burada mısın? diye soran şefkat dolu,sıcacık o ses yeniden ayağa kaldıran bizi..
Tam yemeğe oturmuşken aynı anda tuvaletleri gelen çocuklara şöyle bir  ''Hep yemek zamanı geliyor bu tuvalet'' bakışı atacakken ''Annem seni çok seviyorum'' diye öperek ''tuvalete koşturan minik popolar''..
Kucağımıza aldığımız andan beri hissettiğimiz o sıcaklığı,buruş buruş elleri,yarı açık yarı kapalı minik gözleri bize unutturmayan,bir duygu var yüreğimizde..İçgüdüsel bir şey..Tarif edemediğimiz..Bize her şeye katlanma gücü veren,bizi yeniden ilk günkü annelik şevkine getiren muhteşem bir güç var içimizde..Annelik gerçekten kimi zaman çok zor..Dünyanın en keyifli işlerinden de olsa zorlu mücadelelerle dolu..Çok fazla iniş çıkışları var..Ama her yokuştan inişimiz de çok güzel manzaralarla karşılaşıyoruz..
Bir köşede kahkahalara boğulan bir çocukla karşılaşırken.diğer bir köşede yerlerde sürünerek bizi çileden çıkarmaya çalışan bir minik duruyor :) Anne baba olmanın sorumluğunu almışız bir kez üzerimize..Onlara sormadık kı ''Dünyaya gelmek ister misiniz?'' diye..Sormadığımıza göre her hallerine katlanmak zorundayız..Zorundalık da demeyelim de dayanaklı olmak zorundayız..Ahh ahh annelik zor iş..
Bir yerlerde okumuş olduğum güzel bir yazı ile sonlandırmak istiyorum ben de yazımı..Bakın ne güzel anlatmış Bethany Jacobs...Hepimize tercüman olmuş..Ben de böyle yaşamıştım dedirtecek güzel bir yazı..Buyurun arkanıza yaslanın ve keyiflice okuyun..Yalnız değiliz yorgun anneler...


Göz yaşları yanaklarından akarken banyoda saklanan,çünkü bir dakika için bile olsa sakinliğe ihtiyaç duyan anneye…
Yorgun olan, artık bir işe yaramadığını hisseden ve biraz uzanıp  dinlenmek için çok şey yapabilecek olan anneye…
Arabasının içinde yalnız oturup kimsenin onu yerken görmesini istemediği bir şeyler atıştıran anneye…
Çocuklarına küçük bir şey için bağırdıktan sonra suçluluk duyan ve kendini değersiz ve suçlu hissettiği için ağlayan anneye…
Gardırobundan eski pantolonlarını çıkartıp çaresizce tek tek deneyen ve bunu kendini iyi hissetmek için yapan anneye…
Hayatla mücadele edecek gücü kendinde bulamadığı için evden çıkmak istemeyen anneye…
Yemek istediği gibi olmadığı için pizza siparişi veren anneye…
Kalabalıkta da odada tek başınayken de kendini “yalnız” hisseden anneye…

Sen yeterlisin.

Sen önemlisin.

Sen değerlisin.

İşte bu da hayatın bir evresi. Hayatın zor ve çılgın bir evresi.
Sonunda her şeye değecek. Evet, şu an için zor. Herkes farklı şekilde yaşıyor zorluğu. Bu konuda her zaman konuşmuyoruz ancak bil ki yalnız değilsin.

Gayet yeterlisin.

Elinden gelenin en iyisini yapıyorsun.

Sana bakan o minik gözler zaten senin mükemmel ve gayet yeterli olduğunu düşünüyor.
Seni tutmak için uzanan o küçük eller, senin en güçlü olduğunu, dünyaya karşı dimdik duracağını düşünüyor.
O verdiğin yemeği yiyen minicik ağızlar senin en iyi olduğunu düşünüyor çünkü doyuyor.
Senin kalbine dokunan o küçücük kalpler, başka hiçbir şey istemiyor.  Tek istedikleri sensin.

Çünkü anne, yeterlisin. Hem de yeterliden de fazlasısın.

Sen, inanılmazsın

Mükemmel bir yazı..Ne olursa olsun,''ANNE'' yiz..Ayakta durabilecek gücümüz olmasa da kimi zaman bizi hayata bağlayan sebeplerimiz ''ÇOCUKLARIMIZ'' var..Bizi hayatta hiç çıkarsız seven,kalbinde kötülüğün zerresi barınmayan evlatlarımız..

Anneler hiç birimiz yalnız değiliz..Bizim gibi aynı duyguları yaşayan bir sürü anne var..Selam olsun buradan onlara...Sonuç ''BÜYÜYECEKLERMİŞ'' :))) SABIR!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder